هر کجای خیابان امام که می ایستادی سه میدان ولیعصر (گلبید)، شهدا(بخشداری) و طالقانی با درختان کاج کهنسال چشم نواز بود. ولی مدتی است که سازه ی نوینی جای خود را به درختان کهنسال قربانی شده میدان شهدا داده است. از سایه و طراوت نم آب حوض و فواره خبری نیست و جای آن ستونی بتونی و نماد یا تندیسی مدرن خود نمایی میکند.
ایجاد نمادهای نو و ساختار شکن جای تقدیر دارد ولی بیش از آن باید توجه داشت که آبادانی جدید منجر به ویرانی بخش دیگری نشود. نیز از سازه ها و تندیس هایی منطبق بر اداب و سنن و محصولات بومی منطقه بیشتر و بیشتر استفاده گردد. خوشبختانه شهر بجستان که چند صباحی است به شهرستان مبدل گشته جاهای ویران بسیاری دارد که میتوانست این سازه در آنجا تعبیه و بشکل بهتر و در فضایی بهتر تعبیه گردد.
متاسفانه این عمران و ابادانی بر پروژه ی آبادتر از خود تعبیه شده و این جای سوال بسیار دارد. این سازه که نزدیک به ٣٠ میلیون تومان هزینه در برداشته است جایگزین درختان کهنسالی شده اند که به جرات میتوان گفت بیش از ١٠٠ میلیون تومان ارزش مادی و بهره معنوی داشتند. و اینکه گروهی تصمیم میگیرند برای جایگزینی این تندیس بیش از ١٣٠ میلیون تومان بر گرده مردم تحمیل کنند جای پرسش است.
طبق قانون قطع چنین درختانی جریمه هایی چون کاشت فضای دو و نیم برابر با نهال مشابه و پرداخت جریمه های نقد از یک الی پنج میلیون تومان بازای هر درخت در بر دارد. نیز اگر تعداد درختان قطع شده بیش از ٣٠ باشد جریمه زندان از شش ماه تا ده سال را نیز شامل می گردد.
سوال اساسی این است که این خسارت را چه کسی و از چه منبعی باید جبران نماید؟ ایا تحمیل چنین هزینه هایی در شهرستان نوظهوری که برای احداث و استقرار نهادها و عمران شهری بشدت نیاز مالی دارد لازم و ضروری است؟
راستی چطور برخی نهاد های تصمیم ساز و تصمیم گیر و مجری بخود اجازه دخل و تصرف غیر معقول در جایی دادند که عمر و قدمت درختان آن از عمر تک تک انها بیشتر است؟
راستی میگن اول قرار نبوده درختان قطع شوند ولی پس از بهره برداری متوجه میشوند که درختان باعث میشوند این شاهکار مدیران به چشم نیاید به این خاطر درختان در مرحله بعد و برای تکمیل نمایش بصیرت اقایان قطع شده اند. اینا با این کار خاطره ساخت مسجد قدس در شهرک غرب تهران(جرثقیل بجا مانده در وسط سازه)، پل معروف رشت(بهم نرسیدن دو سوی پل و غیر همطرازی پایه پلها) و ... را به ذهن متبادر میکنند. این در حالی است که با درخت به مثابه یک موجود زنده در بسیاری از کشورها برخورد میشود.
بافت فرسوده در بجستان این روزها تکانی شدید تر بر پیکر خود حس کرده و میرود که رگه هایی از عمران و نوسازی بخود ببیند. با همت شهرداری و مصوبات شورای شهر این روزها حفره هایی خود را در بافت سنتی پهن و نمایان کرده اند. از هر کوچه و برزنی که میگذزیم( در بافت سنتی و فرسوده شهر) شاهد تخریب و هموار شدن قسمتی از مخروبه ها و خانه قدیمی ها هستیم. این تلاش جای قدردانی و تشکر دارد اما توجه به نکات ذیل خالی از لطف نیست..jpg)
فاز اول لایه روبی قنات فخراباد به اتمام رسیده و دبی خروجی این قنات که تا ۵ لیتر بر ثانیه کاهش پیدا کرده بود به حدود ۵٠ لیتر بر ثانیه افزایش یافت. این مسئله شور و شعف مردم فخراباد که اکثرا دامدار و کشاورز هستند را بهمراه داشت. کشاورزی عنوان میکرد که تا همین چند روز قبل برای ابیاری یک قطعه باغی ٩ تا ده ساعت وقت نیاز داشتیم و حالا الحمدالله همان باغ به یک ساعت ابیاری می شود و این حرف کارشناسان دال بر ١٠ برابر شدن خروجی قنات را تایید میکند.جای بسی شگفتی و تشکر است که مدیریت جهاد کشاورزی شهرستان قول داده که بعد از اتمام فاز دوم لایه روبی این قنات، به خروجی ۶٠ لیتر بر ثانیه برسد که این دبی یاد اور سالهای خوب این قنات و دور از خشکسالی است.
ل کنند. به انضمام که چهره ای زشت به شهر داده و گاها توسط سگ و گربه و شغالهای ویران شهر نشین در کوچه و خیابان بشکل نازیبایی پخش میگردند.
آب انبارها را در شهرهایی چون بجستان نماد قدرشناسی مردم از آب میدانند و امروزه منبع مهمی برای جذب گردشگران محسوب میگردد.
